Kanttekeningen bij Hitstrepen
L'evangile (selons Robert) - Michel Sardou
(Album: Hors format, 12 strepen 13 songs)
De inmiddels 60-jarige Franse zanger Michel Sardou bracht in november vorig jaar een nieuwe dubbel-cd uit Hors Format. Daarop bewijst de politiek geëngageerde chansonnier, die een aanhanger is van presidentskandidaat Nicolas Sarkozy, dat hij nog steeds hele goede liedjes kan schrijven . Ook zijn stem lijkt nauwelijks aangetast door de tijd. Die klinkt nog even overtuigend als bijvoorbeeld in Une Fille Aux Yeux Clairs, een succes van hem uit 1975.
L’ Evangile (selon Robert) geven wij een hitstreep omdat het een spannend lied is. Modern . Het lijkt wel of Sardou rapt. Het is een pleidooi voor het leven van nu. Accepteren dat het verandert. En als je alles bij het oude wilt houden dan lost zeker de drank niets op. Een snuifje moralisme, maar zeer betrokken. Op het album staan meer mooie liedjes , maar dit opzwepende L’ évangile (selon Robert ) spring er uit.
Anyway the wind blows - JJ Cale & Eric Clapton
(Album: The road to Escondido, 9 strepen, 14 songs)
Het is natuurlijk al heel bijzonder dat de gitaarhelden J. J. Cale (68) en Eric Clapton (63) met elkaar een album hebben opgenomen. Wederzijdse bewondering was er altijd al. Zeker van de kant van Clapton . Die wilde wel eens graag met de man samenspelen die zoveel mooie liedjes had geschreven en die Clapton ook op zijn repertoire heeft staan. Ik noem alleen maar After Midnight.
Het album The Road to Escondido is een gitaristische ontmoeting geworden zonder weerga en het nummer Anyway the Wind Blows springt er tussen uit. Het gemak waarmee het nummer gezongen wordt , en waarmee het gespeeld wordt, maakt dat het niet vervelen gaat. De lol spat er van af. In de Strepen is het lied een van de fundamenten van het programma geworden.
Anoniem - Eva de Roovere
(Album: De jager, 7 strepen, 12 songs)
Na Binnen Zonder Kloppen van de Dijk (1985) heb ik niet meer een spannender lied gehoord dan dit Anoniem van Eva de Roovere. Het gaat over een liefde waarvan je niet zeker of die sowieso wel bestaat, of de ontmoeting die beschreven wordt in de song wel werkelijk heeft plaatsgevonden. In de marge van de zinnen is plaats voor je fantasie. Wat een prachttekst.
En dan heb ik het over de muziek nog niet eens gehad! Die is geschreven door Joost Zweegers van de Belgische band Novastar. Hij heeft er een opzwepende popsong van gemaakt.
Eva de Roovere is een Vlaamse zangeres met een stem als een klok. Zij heeft zichzelf uit de anonimiteit gezongen. De hitstreep komt haar dubbel en dwars toe.
Alive - Meat Loaf
(Album: Bat out of hell III - The monster is loose, 9 strepen, 14 songs)
Alive is tot nu toe het meest gedraaide nummer in De Strepen van Spits. Het is wellicht die opzwepende piano aan het begin die je meteen het lied intrekt , maar het is misschien ook de structuur van de compositie die je nieuwsgierig houdt. Binnen de song gebeurt er zo veel: tempoversnellingen , onverwachte breaks, en een verrassende ontknoping.
En de pathos van Marvin (Michael) Lee Aday staat natuurlijk garant voor een spannende zangpartij. Hoewel zijn klankkast ,volgens Han Kooreneef die het nummer onder de aandacht bracht in ons programma, minder volume heeft dan in de tijd van Paradise by the Dashboard Light. Aday is een stuk magerder dan toen. Hoe dan ook. Een topsong. Daarom een hitstreep.